เหม่อลอย, เธอจ้องใจลอยไปจากเรา

.

เธอไม่ได้มองมาทางเรา เธอคือคนเหล่านั้นที่จะไม่มองเรา ฉันต้องการจะบอกว่า: ผู้หญิงพวกนั้น บัทเชบา, มารี, เฮนดริกจฺไม่ได้มองมาทางเรา ไม่ได้สิ้นชีวิต (พูดอีกอย่างนึงคือ ฝัน พูดอีกอย่างได้ว่า จากไป) เพื่อที่จะมองดูเรา

พวกเธอถอนตัว พวกเธอจากไปอย่างช้าๆ ความนึกคิดพาพวกเธอไปยังที่ที่ไม่รู้จัก ไกลออกไป เราได้ยิน – อย่างแผ่วเบา – เสียงเพรียกจากที่ไกลแสนไกล –

และเรามองไปยังพวกเธอ เราเห็นความคิดกำลังกล่าวลา เราเห็นความคิด มันคือภาพพอร์ตเทรตของความคิดที่เป็นไปตามประสงค์ของแรมบรังด์ ความคิดไม่ใช่นักคิดที่นั่งครุ่นคิดอยู่อย่างหนักหน่วง มันผ่านไป อยู่ข้างใน ร้อนรนกระสับกระส่าย ร่อนเร่ไป มันเป็นคนอื่น คนแปลกหน้า

เขาวาดคนอื่น คนแปลกหน้าในตัวฉัน ในตัวคุณ

ทันใดนั้นเราได้กลายเป็นคนแปลกหน้า เป็นคนอื่นในตัวเราเอง เราแยกออกจากตัวเราเอง เราสูญเสียตัวเราไป จากการเห็นก็เช่นกัน

เขาวาด เขาคว้าจุดของการจากลา โมงยามที่ชะตากรรมได้คลาดไปจากสายตาเรา

ทุกสิ่งดูเหมือนคุ้นเคย แต่ความแปลกหน้าก็ได้เอ่อท้นขึ้นในดวงตาเรา เหมือนน้ำตา มันคือเธอคนนั้นที่จากไปแล้ว เธอคนที่ชื่อว่าบัทเชบา แต่ร่างกายยังอยู่ นั่นเป็นร่างกายมากกว่า มีเลือดเนื้อมากกว่า ซึ่งหนักกว่าร่างที่อยู่ตรงนี้ ตอนนี้เธอ – บัทเชบาอยู่ที่อื่น

ใบหน้าคือการร่อนเร่เดินทางไป: อาณาจักรแห่งความเงียบอันไพศาลในภาพเขียน

.

หญิงเปลือยคนหนึ่งนึกตรึกตรอง “ร่างกายที่นึกคิด”

แง่หนึ่ง ความนึกคิดยิ่งขับเน้นความเปลือย: เปลือยการเปลือย เปลือยการไม่-คิด ไม่-ใส่ใจที่จะไม่-รักษาเอาไว้ มอบไว้ให้

(หญิงเปลือยคิดเรื่องอะไร – ชำเลืองหรือจ้องมองความสัมพันธ์แนบแน่นกับร่างกายของเธอเองที่ตลอดมาไม่เคยใส่ใจเลย เหมือนกับผ้าคลุมหน้า เมื่อใดที่ฉันเปลือยกาย ฉันจะไม่มองดูตัวเอง ฉันจะชำเลืองดูตามความเคยชิน ( – การชำเลืองมองของคนอื่น ของคุณ/ฉัน มองมาที่ฉัน) – แต่ไม่ บัทเชบาไม่ได้มองดูร่างกายเธอ เธอไม่ได้อยู่ตรงหน้าตัวเธอเอง เธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ เธอจากไปแล้ว ไปอยู่หลังเปลือกตาของเธอ

อีกแง่หนึ่ง คนที่นึกคิดอยู่ข้างหน้าเราได้ทอดทิ้งเราไว้: เราคลาดจากเธอแค่นิดเดียว เธอคนที่ (มีอยู่ตรงนี้แค่น้อยนิด) หายไป

เหม่อลอย, เธอจ้องใจลอยไปจากเรา

“เขาไม่ได้เขียนภาพที่มีประเด็นสำคัญทางประวัติศาสตร์ (ที่พูดถึงกันในสมัยนั้น) เขาวาดความคิด…”  (Roger de Piles, 1699, Paris)

เขาวาดความนึกคิด การหายไปจากร่างกายนี้ การบอกลาด้วยวิญญาณซึ่งละทิ้งร่างกายที่เงียบร้างเหมือนสุสาน เราคิดว่า: เราจากลากันเป็นครั้งสุดท้าย

.

– Hélène Cixous, Bathsheba or Interior Bible