รอคอยจนรู้ว่าตาย
ธันวาคม 4, 2010
และเรายังคงรอต่อไป ผู้โดยสารที่ตกค้างอาจมาถึงอีกในไม่ช้า พวกเขาคงกำลังเร่งรุดมาสู่ เรือเที่ยวสุดท้ายกำลังเฝ้าคอย รอคอย—มันยาวนาน เป็นการไม่ไปถึง จนเกือบจะเป็นการกักขังให้เวียนวน กำลังถ่วงรั้งเอาไว้ เพื่อรั้งรออะไรบางอย่าง อะไรที่อาจไม่มีวันมาถึง เวลาที่ล่วงไป บางทีเราก็ลืมไปแล้วว่ากำลังรออะไรหรือใคร มีเพียงการรอ-ที่ตรึงเราไว้-ที่ทำให้รู้สึกว่าต้องรอ มันจึงยาวนาน แม้ความจริงมันจะยาวนาน แต่ระยะ-ไม่รู้ถึงปลายสิ้นสุด สิ่งที่อยู่ไกลลับตา มีแต่ระยะที่ทอดยาวออกไป กำลังไกลออกไป—เหลือเกิน-ก็เกือบจะเสมอกัน บางทีตอนนี้เมื่อกว่าจะรู้ได้มันก็ล่วงเลยไปแล้ว แล้วเรากำลังรออะไร รอสิ่งที่ล่วงไป กำลังทำเพื่อการรอที่ไม่มีขึ้นได้ เหลือแต่การกระทำที่อยู่กับที่ ไม่ไป เคลื่อนไหว ท่าทางคล้องจองที่น่ามองดู ยับยั้งเราเอาไว้ พวกเขาไม่ยอมปล่อยเรือ
จาก อีก-ฝั่ง

ธันวาคม 5, 2010 ที่ 7:53 pm
เข้ามาอ่านค่ะ
ดูมีอะไรบางอย่าง ลึกซึ้ง
ธันวาคม 9, 2010 ที่ 5:47 pm
ภาพนี้สวยมาก
บวกกับชื่อเรื่องของเธอแล้วน่าขนลุกเลยทีเดียว