แสดงดู
พฤศจิกายน 12, 2010
คนเรือออกมาจากห้อง เราหันกลับมามองกันในเรือ สังเกตเห็นว่าพวกเขามีอยู่หลายคน คนเรือคนหนึ่งทำให้เห็นคนเรืออีกคนหนึ่ง ไม่น้อยเลย ออกมาจากจุดต่างๆของเรือ ยืนนิ่งแล้วเดินไป พวกเข้าเฝ้าคอยอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว ตอนนี้ก็แค่ออกมาแสดงให้เห็น ให้เรานับเพื่อจดจำเพื่อที่จะได้รู้เอาไว้ เรามองไปรอบๆเรือ มองดู พยายามเห็นให้หมด พวกเขาบางคนหายไป แต่แล้วก็เพิ่มขึ้นมา เราจ้องมองติดตาม แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เขาคนหนึ่งตะโกนออกไปนอกเรือ เสียงขานรับจากคนเรือในเรืออีกลำหนึ่ง เขาอยู่ในกิริยาเอกเขนก หากไม่สังเกตก็จะไม่เห็นเลย เรือดูเหมือนที่อยู่มากกว่ายานพาหนะ คนเรือและเรือต่างกลมกลืนกัน และมากไปกว่านั้น เหมือนว่าทั้งสองเป็นสิ่งเดียวกัน อะไรอย่างสัตว์ที่เป็นเรือ จะอย่างไรเราก็เป็นผู้โดยสาร เราต่างมองไปยังเรือรอบๆ คนเรือกระจายอยู่ตามลำเรือต่างๆ พวกเขาคุยกัน เงียบกัน แล้วพูดกันในเรื่องที่เราเข้าใจไม่ได้เลย ดูเหมือนพวกเขาจะพากันมองดูหญิงสาวในเรือ กระซิบกระซาบและโห่ร้อง เรื่องนี้มีความบันเทิง พวกเขาจึงย้อนกลับมาพูดอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จากเสียงหัวเราะกระทั่งกลายมาเป็นความชินชา แต่ก็ยินดีที่จะอยู่กับเรื่องเดิมอีกต่อไป เราไม่เข้าใจเรื่องราวเหล่านี้เลยก็จริง แต่ไม่นานเราก็หมดสิ้นความสนใจ เราจึงหวนกลับมาคุยกันเอง
จาก อีก-ฝั่ง

พฤศจิกายน 12, 2010 ที่ 3:54 pm
แล้วเราจะกลายเป็นเรือชิมิ
พฤศจิกายน 20, 2010 ที่ 8:18 am
^
^
^
เพราะว่านึกไปถึงเรื่องเล่าของเกาะที่ไม่มีใครรู้จัก