สิ่งที่ดวงตาข้าแลเห็นคือเหล่าปวงฝันอันอับปาง

ฉันอยู่ไกลจากสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นก็จริง แต่จากตรงนี้ก็เป็นระยะไกลพอที่จะเห็นได้ทั้งหมด มันคืออะไร สิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ภาพเคลื่อนไหวหนึ่ง ชุดเหตุการณ์ที่ระเบิดประทุขึ้นแล้วโหมกระหน่ำ สิ่งที่เป็นอยู่ได้ย้ำเตือนถึงสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า อีกไม่ช้าไม่นาน มันเป็นไปเพื่อจุดจบ—การทำลายตัวเอง โรมรันพันตู กระโจนเข้าทำลายซึ่งกันและกัน หมอกควันพวยพุ่งคลุ้งตลบ ฉันเห็นมันทั้งหมด การกระทำมากมาย นับไม่ถ้วนเลย สิ่งหนึ่งกระทำแล้วก็ขยายความให้อีกสิ่งหนึ่งที่กระทำ ระเบิดขึ้นเป็นรายละเอียดมหาศาลจนมิอาจต้านทาน ขณะเดียวกัน จากจุดนี้ฉันรู้ว่าตัวเองได้เห็นทั้งหมด มันเป็นเหตุการณ์เดียวที่พุ่งทะยานไปข้างหน้าเพื่อรั้งรอการสะดุดเข้าสักครั้งให้ร่วงหล่นลงไป ท่วงท่าของการลอยคว้าง ส่วนหน้าที่ยื่นเกินออกมาสะสมน้ำหนักที่ถ่ายเท หน่วงตัวลงสู่การล้มกระแทก บดร่วนแหลกละเอียด เป็นผุยผง ละอองฟุ้ง ปลิวคว้าง ระยิบระยับเป็นประกายเมื่อลอยต้องแสง ลุกโชน แล้วประลัยหาย ทั้งหมดนี้เหมือนฉันจะเห็นรู้ แต่มันก็เร็วเกินกว่า มันเป็นไปอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะสิ้นสุดลงไป แล้วฉันก็จ้องดูมัน จ้องดู จนมัน…  ฉันแผดร้องออกมา ฉันร้องไห้ ฉันรู้แล้วว่าสิ่งเหล่านี้มันคืออะไร ฉันรู้แล้ว แต่ฉันพูดสิ่งที่รู้นี้ออกมาไม่ได้ เสียงแผดร้องระเบิดขึ้นทันท่วงที เสียงก้องได้ยกเอาสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ออกมาจากตัวฉัน แล้วมันได้ยกมอบตัวฉันให้แก่สิ่งที่เกิดอยู่เบื้องหน้า มันพูดออกมาแล้ว พูดออกมาด้วยตัวของมันเอง จากนี้ทุกสิ่งก็จะค่อยๆ คลี่คลายลงไป จนกระทั่งที่นี่เหลือเพียงแค่ความเงียบ

นี่จะเป็นครั้งหนึ่ง

ผู้โดยสารทยอยขนสัมภาระของตนลงบนเรือ ลัดเลาะไปตามเรือต่างๆ ข้ามผ่านเรือลำใหญ่ไปสู่เรือลำเล็กที่จอดเทียบรออยู่ห่างออกไป พวกเขาเดินแถวเรียงตามกันมา บางครั้งก็หันมาอำนวยความสะดวกให้แก่กัน ในกลุ่มหัวแถวมีความกระตือรือร้นอยู่เสมอ พวกเขามาถึงเรือก่อน สัมภาระถูกส่งผ่านมือต่อมือ ไปกับพวกเขา ไปถึงที่นั่ง ผู้โดยสารคนอื่นๆกำลังตามมา ทางที่ลำบากและมีระยะยาวทำให้พวกเขาทิ้งช่วงห่างกันไป มองย้อนไปแถวนั้นก็ดูยืดยาว หย่อนยาน ดูเบา อ่อนไหวในแรงลมอ่อนๆ ธงผืนบางปลิวไสวบนหลังคาเรือ ลมโหมขึ้น แถวก็ดูกระจัดกระจายไปไกลลิบลับ พวกเขาที่หากถูกรวบทั้งหมดเข้าด้วยกันก็จะได้เพียงแถวสั้นๆ แดดโรยแรงลงแล้ว พวกเขาได้นั่งลง ในแสงอ่อนๆ มองออกไปแล้วนึกคิด กำลังมีเรือลำหนึ่งจะเข้าเทียบท่า ใกล้เข้ามา เรือเรากำลังจะไปเรือเขากำลังจะมา เวลาเย็นหวนคืน ย้ำเตือนให้รู้ว่าเรากำลังย้อนกลับมาทุกครั้งด้วยเสียงประกาศก้องถึงกาลใกล้จะสิ้นสุดลง ผู้โดยสารต่างลุกขึ้นยืนและค่อยๆเคลื่อนมาอออยู่ที่ทางขึ้น เรือเอียงแต่น้อย เคลื่อนลำช้าๆเข้าเทียบท่า ถอยหลังแล้วเดินหน้าเข้าเทียบใหม่ให้พอดี พวกเขาดูกระวนกระวาย เชือกถูกส่งไปคล้องกับหลัก เรือยังเข้าเทียบได้ไม่ดีนัก แต่ช่วงจังหวะที่ชิดและห่างออกนั้นผู้โดยสารคนหนึ่งก็กระโดดขึ้นฝั่งโดยมีน้ำหนักจากสัมภาระเทียมบ่าถ่วงรั้งให้แอ่นและโซเซอย่างยากลำบากอยู่ อีกคนหนึ่งจะตามมาแต่แล้วก็เสียจังหวะไป เรือถอยออกมาอีก แต่ได้เพียงชั่วระยะเชือก เหนี่ยวแล้วเหวี่ยงเข้าเทียบใหม่ในช่วงที่ง่ายกว่าเดิม เรามองไปยังพวกเขาแล้วนึกถึงตัวเราเอง กำลังทยอยกันขึ้นมาจากเรือ แล้วเดินไปข้างหน้า บางคนรีรอสมาชิกในกลุ่มจากนั้นก็พากันไป หลังจากเฝ้ารอมานานก็รู้สึกสุขใจที่ได้มาถึง จิตใจล่วงหน้าไปก่อนแล้ว ความพะวงใดถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เวลาเย็นผ่านเวลากลางคืน ที่นี่ปากทางเข้าแล้วเราจะกลับมาอีกครั้ง จากนี้เราจะได้มีครั้งหนึ่ง นี่จะเป็นครั้งหนึ่ง และต่อไป กลับมาเป็นอีกครั้งหนึ่งและ-แล้ว-อีกครั้งหนึ่ง และตลอดไป

จาก อีก-ฝั่ง