พากย์

ฉันพากย์สิ่งที่ได้เห็น ฉันพากย์มัน ฉันเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวนั้น แล้วพยายามพูดมันออกมาราวกับว่าเป็นท่วงท่านั้นเอง ท่วงท่าเป็นอิสระในการเคลื่อนไหวของตัวเอง มันกลายไปจนพ้นจากฉันที่ได้แต่ไล่ตามคว้า ฉันดูมันและกำลังพูด เธอดูมันและกำลังฟังฉันอยู่ ฉันว่าเธอน่ะรู้ดีว่าฉันกำลังพูดกับเธออยู่ หรือบางทีเธออาจเผลอไปว่าท่วงท่านั้นกำลังพูดเอง หรือจริงๆ แล้วมันกำลังพูด แล้วฉันเองที่กำลังพูดตามมัน บางทีฉันคงหลงติดอยู่ภาพลวงที่สร้างขึ้นมา มันกำลังพูด แล้วฉันก็เคลื่อนไหวไปตามพากย์นั้น มันไม่มีทางที่จะออกไปจากอะไรที่ไม่จบสิ้นนี้ได้เลย และทั้งหมดนี้อาจมีเพียงฉันที่กำลังพากย์ฉันที่เป็นตัวเอง