คุณค่าของมนุษย์เราที่เป็นคนๆ หนึ่งนั้น นั่นก็คือการไม่มีอะไรเลย

ผมเปิดประตูออกไปโดยง่าย มันไม่ได้ถูกล็อคอย่างที่คิดไว้ ผมเดินออกจากบ้านไปสู่โลกภายนอก ถ้อยคำที่ร้อยเรียงเกี่ยวกับคุณสมบัติของผมที่พวกเขาโหยหายังตราตรึงอยู่ มันจะวนเวียนไปเช่นนี้ ไม่มีวันสิ้นสุด

เมื่อเดินมาถึงถนนสายเก่า ในความเปลี่ยนแปลงนั้น ผมบอกกับตัวเองว่า คุณค่าของมนุษย์เราที่เป็นคนๆ หนึ่งนั้น นั่นก็คือการไม่มีอะไรเลย

จาก มนุษย์เราก็เป็นในบางที

พากย์

ฉันพากย์สิ่งที่ได้เห็น ฉันพากย์มัน ฉันเฝ้าติดตามการเคลื่อนไหวนั้น แล้วพยายามพูดมันออกมาราวกับว่าเป็นท่วงท่านั้นเอง ท่วงท่าเป็นอิสระในการเคลื่อนไหวของตัวเอง มันกลายไปจนพ้นจากฉันที่ได้แต่ไล่ตามคว้า ฉันดูมันและกำลังพูด เธอดูมันและกำลังฟังฉันอยู่ ฉันว่าเธอน่ะรู้ดีว่าฉันกำลังพูดกับเธออยู่ หรือบางทีเธออาจเผลอไปว่าท่วงท่านั้นกำลังพูดเอง หรือจริงๆ แล้วมันกำลังพูด แล้วฉันเองที่กำลังพูดตามมัน บางทีฉันคงหลงติดอยู่ภาพลวงที่สร้างขึ้นมา มันกำลังพูด แล้วฉันก็เคลื่อนไหวไปตามพากย์นั้น มันไม่มีทางที่จะออกไปจากอะไรที่ไม่จบสิ้นนี้ได้เลย และทั้งหมดนี้อาจมีเพียงฉันที่กำลังพากย์ฉันที่เป็นตัวเอง