ฉันมีร่างกายที่เต็มไปด้วยดวงดาว

Semibovemque virum, semivirumque bovem โดยมิต้องเปล่งเสียงออกอ่าน โคลงวรรคนี้ได้สะท้อนก้องเวียนวนอยู่ในหัวของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันเหมือนหนึ่งผู้ต้องคำสาปที่ต้องเขียนมันออกมาเพื่อที่จะทำให้มันได้สิ้นสุดลงไป เจ้าคนครึ่งวัว, เจ้าวัวครึ่งคน วรรคกลับหัวกลับหางเช่นนี้ของโอวิดถูกใครต่อใครมองว่าเป็นความล้มเหลวของกวีนิพนธ์ภาษาละติน แต่สำหรับฉันวรรคนี้ได้สะท้อนลักษณะอันกำกวมของเจ้ามิโนทัวร์ได้เป็นอย่างดี แม้แต่ดานเต้กวีผู้นับว่าเชี่ยวชาญเรื่องตำนานปรัมปราก็ยังพลาดพลั้งด้วยการด่วนสรุปเอาว่าเจ้ามิโนทัวร์นั้นมีหัวเป็นวัวมีตัวเป็นคน

ฉันคงจะต้องพูดถึงบ้านแห่งอัสเตริออนของบอร์เจส ที่ได้กล่าวถึงมิโนทัวร์อีกตนหนึ่งซึ่งเป็นคนละตัวกับมิโนทัวร์ของใครต่อใคร อัสเตริออนเป็นอีกนามหนึ่งของมิโนทัวร์มักถูกกล่าวถึงควบคู่ไปกับเขาวงกต ซึ่งเป็นสถานที่กุมขังสัตว์ประหลาดที่ดุร้ายอย่างมัน แต่บอร์เจสได้พูดถึงมิโนทัวร์ตนที่เป็นผู้ต้องสาปให้ถูกจองจำอยู่ในเขาวงกตแต่เพียงลำพัง แม้เขาวงกตจะมีลักษณะเปิดให้มันได้เข้าออกอย่างอิสระ แต่มันก็เลือกที่จะกักขังตนเองอยู่ในนั้น ความคดเคี้ยวอันสลับซับซ้อนของเขาวงกตซึ่งคั่นกลางระหว่างมิโนทัวร์กับโลกภายนอก จึงเป็นภาพแทนความสัมพันธ์อันแปลกแยกต่อกัน มิโนทัวร์ตนนี้ตรงกันข้ามกับภาพของสัตว์ร้ายที่น่าเกรงขามสำหรับใครต่อใคร มันเป็นเพียงอมนุษย์ผู้เศร้าสร้อยที่ต้องทนทุกข์ทรมานไปในวันคืนอันนานยาวของชีวิต โดยเฝ้ารอเสียงฝีเท้าของผู้ที่จะมาปลดปล่อยมันออกจากโลกเขาวงกตอันโดดเดี่ยวอ้างว้าง สุดท้ายมันก็ถูกสังหารจากการสมคบคิดกันระหว่างเธสเซิส เอริแอดเนน้องสาวร่วมมารดา และแดดาลัสผู้ประดิษฐ์สร้างเขาวงกต หลังจากฆ่ามิโนทัวร์ได้สำเร็จ เธสเซิสได้กล่าวแก่เอริแอดเนด้วยความประหลาดใจว่า “เชื่อไหมเอริแอดเน เจ้ามิโนทัวร์แทบไม่ต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิตของมันเลย”

แม้คำว่าอัสเตริออนจะมีความหมายในตัวมันเองว่าสิ่งมีชีวิตที่เป็นดาว แต่ฉันก็แน่ใจว่าเจ้าอัสเตริออนไม่เคยได้พูดถึงตัวของมันเองหรอก ทั้งโอวิดและดานเต้ต่างก็เป็นคนอื่นที่พยายามจะพูดถึงตัวมัน ซ้ำร้ายจิตรกรในยุคโบราณที่นิยมวาดรูปมันลงบนแจกันก็มักจะแต้มเติมรูปดาวลงไปทั่วลำตัวของมันตามอำเภอใจเสียด้วย ถ้าฉันเป็นมัน และพยายามที่จะพูดถึงตัวเอง ฉันก็คงจะพูดถึงรูปดาวแฉกๆสีเหลืองบนลำตัวหรือเขาเล็กๆบนหัวของฉัน ฉันว่ามันคงฟังดูเศร้าพิลึก

วันหนึ่งเพื่อนของฉันกล่าวกับฉันด้วยความกระวนกระวายใจว่า “เธอเป็นคนยังไงกันแน่ ฉันไม่เข้าใจเธอเลย ฉันไม่เข้าใจเธอเลย” โชคร้ายเหลือเกิน ที่ฉันไม่อาจผ่อนเบาความกังวลของเพื่อนลงได้เลย เพราะฉันไม่รู้ว่าจะพูดถึงตัวเองยังไงจริงๆ เอาอย่างนี้ ฉันจะยืมเจ้าอัสเตริออนมาใช้ในการพูดถึงตัวเองขณะที่ตัวมันก็ไม่เคยได้พูดถึงตัวมันเอง บางทีวิธีนี้อาจทำให้เราทั้งสองพูดถึงตัวเราเองได้บ้าง ฉันคงจะพูดว่า “ฉันมีร่างกายที่เต็มไปด้วยดวงดาว” แต่นี่นะ ที่จริงมันก็ไม่ได้ฟังดูเศร้านักหรอก เพียงแต่ว่าฉันอาจจะประสาทไปเอง